ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM...

Dipte kalan çamurlu kısma geldiğinde anladın,

yatağına sıkışmış,

kendi kendini tüketen bir ırmak olduğunu.

Su gibi,

kendi çukurunda kuruyacağını bilsen de

dışarıya kapanmanın esasen

kendi içine açılmak olduğunu seziyorsun...
Oysa yaşamak için ne işkencelere,

ne acılara katlandığının farkında mısın?

Güneş ışığı,

serin bir ırmak, portakal ağaçları, çam iğneleri, kuşlar,

bir sevgili...

Tüm bunlar bu kadar anlamlı mı gerçekten?
İçinde büyüyen

bir nilüfer çiçeği olsa da

seni yavaş yavaş öldürecek,

yine de hayatın bir anlamı olduğu fikrinden,

sürekli bir anlam aramakla meşgul zihninin hatırına vazgeçmeyeceksin...
O son evrede oturacak ve

beklemek isteyeceksin sadece,

bekleyecek bir şey kalmayana kadar

beklemek...

Gece olsun, saatler vursun,

günler geçip gitsin, anılar silikleşsin... 

Neredesin?

Dünya denilen bu hologram ne?

Seni buraya konduranın amacı,

neden getirdiği, niçin sana danışılmadığı?
Boş yere yanmadığını biliyorsun ama caninin;

ya geleceğe dair bir eksiklikten

ya da geçmişten gelen bir fazlalıktan... 

Derken üzerinde beyaz bir çizgi kalmış

yüzük parmağını

gecenin saçları gibi simsiyah dalgalanan

varoluşa batırıyorsun,

hiçbir şey kokmuyor önce

sadece belli belirsiz bir

vanilya çiçeği üzerine serpiştirilmiş bir tutam zaman...
O yüzden

zamana bırakmaman gerektiğini biliyorsun

zira anladığın kadarıyla

zaman da her şeyi sana bırakıyor ...

ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM...

Yaşadığın her neyse unuttun...

Sanki biri anlatmış ve sen de dalınca dinlemişsin gibi.

Ne olacağı ve

ne olduğun hakkında bir fikrin yok.

Çoktan yaşandı ve unutuldu,

 hepsi bu... 

Yine de belli belirsiz görüntüler var

zihninin puslu kıyılarında ve

Tanrının oyuncak kutusundan henüz çıkmış

gıcır gıcır mavi bir bisiklet.

Her taşın kendi gölgesi yanında

gururla dikildiği bir patika bu,

bir yerlere, bir dağ evine gidiyorsun belli ki... 

Doğru olan tek şey,

her zaman böyle yaşamak değil miydi zaten? 

Dört taş duvarla çevrili bir odada,

duvar kağıtlarının, süslemelerin, mobilyaların,

bütün o ıvır zıvırın gülünç kalabalığından uzak...
Başın üzerinde yağmura karşı bir çatı,

üzerinde soğuğa karşı sıradan bir yorgan,

açlığa karşı biraz ekmek, soğan, süt,

sabahları güneşle uyanmak,

aksamları alacakaranlıkta yatmak,

insana daha fazlası gerekli mi? 

Velhasıl çarparken saçlarına rüzgar

aynı anda hiç böylesine kendinden kopmuş

ve bir o kadar da kendinde hissetmiyorsun kendini ve

buna sebep

o eski duvar önünde

iniyorsun bisikletinden. 

Üzerindeki çatlağı fark ediyorsun,

parmaklarınla usulca dokunurken bu yaraya,

üzerindeki incecik çatlaktan fışkıran minik yoncaları, hatırlayamadığın tüm varlığını

nihayet hatırlatan beyaz eski bir duvar.

Anlıyorsun nihayet ;

eğer duvar bir şekilde kırılmasaydı,

asla yeşillenmeyecekti...

ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM...

Sokakta birinin tekrar tekrar adını seslendiği

uyku ile uyanıklık arası bir hal...

Gece sesiz olsa da,

gün boyu süregelen,

hatta gecenin bir kısmında da devam eden bir uğultu var.

Bir tür makine çalışıyormuş gibi, bir rüya makinesi...

Arka yoldaki trafiğin okyanus dalgalarına benzer uğultusu,

aşağı, uzak caddede iç içe geçmiş insan

ve arabaların kakafonik uğultusu,

köpek çeteleri, yağmur.

En çok da zihninden bizzat yayılan derin, mavi bir uğultu...

Bunlara o kadar alışkınsın ki

çoğu zaman duymuyorsun bile... 

Açıklamayı hep 'kadere' bırakıyorsun aslında

en derin din alimlerinin bile açıklamakta sıkıntı çektikleri açıklayamadıkları bu paradoksal kavrama...
"Varlık, özden önce gelir" der Sartre,

yani insanın Tanrı tarafından tam (bitmiş) bir varlık olarak yaratılmış olma fikrini reddeder.
Dolayısıyla insanın bu kesinleşmemiş doğası için

özgürlükten söz etmek saçma olur.

Düşün ki; geçmiş, gelecek her şeyi bilen bir varlık;

insanın yaşamı boyunca yapacağı seçimleri

anlamsız kılmaz mı... 

Çok önceden yapılacak tüm seçimlerin

belirlendiyse eğer ve

hiç bir güç bunu değiştiremeyecekse, 

hayatın üzerinde kararlar almanın

ve hatta ahlaki bir hayat yaşamanın ne önemi var?

Kendini suçlamanın?
O halde yaşamın göstermelik,

önceden karar verilmiş bir yaşamdır...
Ya da...
Yine de son kerte de Sartre'ın ulaştığı sonuç başkadır; 

Ona göre "insan yaşamı boyunca yaptığı tüm seçimlerde kendi doğasını belirler ve doğa sürekli değişim içindedir..."
Bu, kadere çok sıkışmadıkça takılmaman

anlamına gelir bence 

diğer yandan kuantum fiziği

doğanın sürekli değiştiğini kabul eder

ama seçim yaptığın konusunda

yine hatalı düşündüğünü söyler

zira seçim anlarında sürekli

senden bağımsız yeni zarlar atılmaktadır...
Yani?
Uzun lafın kısası hepsi kafa karıştırıcı

çöplerden ibaret.

Canın neyi istiyorsa, seni ne rahatlatıyorsa

ona inanmanda sorun yok...
Diğer yandan uzun yıllar sonra yuvadan düştüğün

o ilk günü düşünerek

kendine eziyet etmenin gereği de yok demek ki.

Asıl anlamlı soru; 

''yok olup gidecek misin

yoksa uçmayı öğreneceğin günün gelmesini mi bekleyeceksin'' olabilir...

Yine de mutluluğa giden yol karar vermek

ya da en azından senin kararınmış gibi davranmaktır...
Dünyanın ne anlama geldiği gibi imkansız sorular 

kimsenin umurunda olmamalı

velhasıl önemli olan

yapayalnız olduğun ve bu yüzden

kendinle artık barışman gerektiğidir...

ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM...

Hiç olmak... 

basbayağı hiçlik yani.

Nasıl duyumsayacaktın bunu,

nasıl hissedecektin nasıl hissettiğini? 

Belki yokluğa dair,

onun başharfi olan 'e' nin, 

içinde hiç geçmediği

sözcüklerden oluşan

'HİÇLİK'

adında bir roman yazmak isteyeceksin...

Kitabının, bu kayıp harf etrafında dönen akışı,

var olmadan varlık göstermek

gibi zor bir konu içerecek aslında

sanki yaşamından çekip giderken

'e' harfi de yaşamındaki bu boşluğu

anlayabilmen için, 

ya da hiç olmayı anlayabilmen için aslında

bir yol gösterecek sana...

Ya da bir cinayet romanı olacak bu kitap

'e' nin, henüz kitabın başında öldüğü,

katilin kim olduğunu sen dahil kimsenin bilmediği,

yazdıkça öğreneceğin

yalnızlığının suçlusunun

aslında kim olduğuna cevap bir kitap... 

Ya da içinde cevabın imkansız olduğu

ve hatta aslında hiç olmadığı

varoluşuna dair psikologların

'Galaktik Bakış Açısı' dediği şeyi  sunacak,

geriye kalan soruların önemsizleşeceği,

dünyanın, yaşamın, dertlerinin, birbaşınalığının önemsizleşeceği

büyük sorular;

Evrende neden kötülük var?

Neden iyi insanlar da acı çekiyor?

Sonsuz gücüyle Tanrı neden kötülüğe izin veriyor?

Şeytanın gücünün sınırları ne?

Ve en önemlisi de

evrenin insan aklıyla anlaşılabilir bir düzeni var mı?
Ve sonunda karar veriyorsun ki

gerçeği anlamanın en gerçek yoluymuş 

susmak, kendi içine dönmek....
Hayat tüm insanları

belki de birbirleri için

ne çok şey ifade ettiklerini

anlasınlar diye ayırıyordur...

ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM...

Sokakta futbol oynayan çocukların mutlu gürültüsü;

''Damar damar üstüne binmiştir'' diyor, birtanesi;

''kırılsa duramazdın...''

Hava buz gibi acımasız bir sıcak...

Seramik bir saksı içinden fıskiye gibi fışkıran

tüyümsü yapraklı devasa bir aşk merdiveni

garip çağrışımlar yaratıyor zihninde,

belki sırf adı yüzünden...

 

Jane Austen hiç evlenmediği halde

evlilik üzerine yazmış,

Oscar Wilde kendi ifadesiyle

bir kadınla hiç tutkulu bir aşk yaşamadığı halde

bu duyguları mükemmel anlatmış,

Tolstoy Anna Karenina 'da

bir kadının hislerini bir kadından dahi,

daha iyi anlatabilmiş ve

Dostoyevski Suç ve Ceza' da

katil Raskolnikof'un ruhsal anatomisini

en ince ayrıntısına kadar bize yaşatmıştır...
O halde insan ya da ben dediğin

bir'den ibaret bir varlık olamaz;

bir tek insan içinde; 

insanlığın bütün hallerini taşır... 

2. perde 2. sahne

edebiyat tarihinin en ünlü aşk sahnesiyle başlar örneğin; 

hâlâ birbirinin yüzünü görmemiş iki sevgili

Juliet 'in balkonu ve karanlıkta

aşklarını itiraf ederler,

''Biliyorum, gecenin maskesi var yüzümde... "
Sen bir kadın, bir kız çocuğu,

erkek, bir zorba,

bir katil, bir aşık ve

tüm bunlarla aynı zamanda bir kurbansın aslında.

Peki bu ne anlama gelir?

Bir hiç?

Velhasıl

''Yüreğin bir bildiği var fakat akıl bundan bihaber... "
Olduğun yerden doğrulup

paramparça ettiğin yalnızlığının,

mükemmel,

yuvarlak üçgenler şeklinde dağılmış

can kırıkları üzerinde

zarif, siyah bir kedi edasıyla

"ölüme yürüyorsun her saniye yaptığın gibi...'' 

En azından ruhun gülümsüyor

sonunda özgür kalacağı için ve

''Bir hoşlantı idi o... ''

diyor, sır verir gibi, gülümseyerek ve

kalbindeki sızıyı işaret ederek ,

''Aşk olsaydı duramazdın... ''

Not: ''hoşlantıdır o. aşk olsa duramazdın...' yazıyordu, dun akşam trafikte rastladığım beyaz Doğan'ın arkasında, hoş geldi ve bu yazıyı getirdi aklıma... Ç.T.''

ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM...

Belki de aşkın doğasında yok
böylesi uzun yaşamak ve
hani yılbaşı çiçeği gibi ki
sadece bir gün açan çiçeklerdendir o,
kısa zaman için hissedilmesi gereken,
uzatmaya çalıştıkça ona ihanet ettiğimiz,
kuruttuğumuz, 
doğasında olmadığı halde
yaşatmaya çalıştığımız bir çiçek sadece... 


Oysa ruh eksik olanı arar hep,
hani dişin ağrır ve düşer ya bir gün ve
dil bilinçten bağımsız
sürekli yoklar boşluğunu,
o hesap...
Velhasıl gidenin ardından hikayeleri kalır aklında,
anlattıkları, sadece iyi günleriniz,
mutlu günleriniz
''Tanrı '' demişti örneğin,
sesine gizem ve romantizm katarak
''en önemli organları çift yaratmıştır;
akciğerler, beyin iki yarısı, ellerin kolların, gözlerin... ''
ve peki
''Kalp? '' diye sormuştun
tam da beklediği gibi meğerse.
''En önemli olan madem ki kalp, neden tek? '' 

Hep yaptığı gibi kızarınca görünen
burnundaki ince çizgiyi kaşıyıp;
''O da çift yaratılmıştır '' demişti, gülümseyerek.
'' Ruh, dünya zamanı boyunca
kalbin diğer çiftini arar,
ve mutlaka da bulur.
Gerisi kadere kalmıştır sadece... ''

PAZARLARI KAPALI ;)