DİNLE KÜÇÜK KIZ...

Yaşamın boyu

bilinçli ya da bilinçsiz

pek çok seçim yapacaksın
seni sen yapan...

İşte tam olarak bu seçimleri yaptığın

karar alma anlarına

uzak doğulular YaNo derler

ki bu anlar

senin büyüme ve gelişme evrelerinin

salındığı koza anlarıdır...

bundan sonraki hayatının kontrolünü

ele geçirmenin anahtarı,

şu andan itibaren

sonuçlara ilişkin farkındalık dolu bir kavrayışla

seçimler yapmandır aslında... 

Demek istediğim

gün boyu karar verme durumunda kalacağın

önemli ya da

basit görünen YaNo anlarına

dikkat etmendir...

Bu anları fark etmeyi öğrenmen

ve bu alışkanlığı edinmen

bundan sonraki hayatında

mucizevi değişikliklere yol açacaktır, 

bu kadar basit...

Velhasıl mucizeye yol açacak egzersiz şudur;

*YaNo anlarını artık

fark etmeye çalış...

*Bir YaNo anıyla karşılaştığın her durumda yavaşla.

Seçimine ilişkin açık bir kavrayış edinmeye çalış...

*Ruhuna en uygun seçenekleri belirle...

*bu basit seçim kararının bir saat,

bir ay ya da bir yıl sonra

hayatın üzerindeki etkilerini düşün...

*Seçimini yap ve seçimine sadık kal...

   En ödüllendirici,

uzun vadede en çok fayda sağlayacak

tercihi seçmeyi artık öğrenmelisin.

Hayatının kontrolünü ele geçirmenin temel yolu

sonuçlarının bilincinde olduğun

kararlar vermen  ve

yarınki sen üzerinde

olumlu etki yaratacak seçimler yapmandır...

   Basit de görünse öyle kararlar al ki

bu andan itibaren; 

gelecekteki sen,

geçmişe dönüp baktığında

şimdiki sana müteşekkir olsun...

Fakat bir tek

Aşk konusunda

yanIış seçimden söz etmek hataIıdır,

zira seçim varsa eğer emin ol

o yanIış karardır...

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

Hayatı,

sadece

hiçliğin mutlu sessizliğini bozan

bir talihsizlik olarak

düşünebilirsin... 

Ne kadar okusan

ve düşünsen de

sırf bu yüzden,

içinde hep boş bir yer kalır,

tanımlanmamış

ve anlatılmamış bir dünyanın

tedirgin rüzgarlarının 

içine doluşup

sığamadığı bir boşluk... 

Velhasıl mutsuzluğun

içine sızdığı deliktir bu.

 Ve mutsuzluk

üzerine atılmaz insanın,

üstüne çullanmaz ya da; 

sinsice sızar

ve tatlılıkla sokulur koynuna

küçük,

sevimli,

üzerinde kalp desenleri bulunan 

sarı bir yılan gibi...

Sevmek de

derman olmaz anlayacağın;

Birini sevmek,

onu çok iyi tanımıyorsan eğer

mümkündür sadece...

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

En iyisi

Ay'ın bir köşesine kurulup

izlemek onları ve 

tüm bu kalabalığın

uğuldayan karasinek yığınları

olduğunu görebilmek rahatça; 

dalaşan, dolaplar çeviren,

çalan, sorumsuzca üreyen 

ve yaşlanıp ölen... 

Velhasıl doğmak

başlı başına bir mutsuzluktur,

yaşadığı sürece insanı

bu mutsuzlukla boğan... 

En garibi ise bu mutsuzluğu

bir tek ölümün 

kesip atabilmesi... 

Velhasıl içi insanlarla dolu

büyük evler göreceksin yaşamın boyu,

yine de odanda ve 

bir başına olmak,

Ay yüzeyinde hatta,

 ve bir evde yalnız yaşayabilmek,

yaşamın en kıymetli yanı olacak,

daha doğrusu:

Kimi zaman yalnız kalabilmek

mutluluğun ilk koşulu..

Aslında hiçbir zaman

büsbütün yalnız da değilsindir bu dünyada.

En dibe vurduğunda,

bir çocuğu,

bir genç kızı ve

zamanla olgun bir kadını,

yani kendinin hallerini bulacaksın yanında

endişelenme...

Ve inanma sen onlara...

zira

sevmek,

insanı yalnızlaştırıyor...

Sonra

herkes kalkıp gidiyor,

geriye eşya kalıyor,

bir de

dokunulur derecede soğuk

bir boşluk...

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

KİTABIN GİRİŞ BÖLÜMÜNDEN...




HERHANGİ BİR BÖLÜM...



KİŞİSEL GELİŞİM/ PSİKOLOJİ...


KİTAPÇIYA O HALDE...

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

İyi bayramların olacak

çocukken geçirdiklerin

en güzelleri

olarak hatırlanan...

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

Öleceğiz...

bir mumya derisi gibi çirkin kılıflarımızı

arkamızda bırakarak;

çırılçıplak, cansız
ardımızda yaşam...

Nasıl yaşamalısın peki?"

Nietzche'nin ellerinde,

yaşamları daracık insanlara

bir meydan okumadır bu soru;

"Nasıl yaşanmalı?"

diye soran kadim tarihten miras...

Kendi önüne değerli amaçlar

koyamayan mutsuz ve zayıf bir varlıksın oysa sen, 

Değersiz eylemleriyle 

sürekli yakınan...

Üstelik

Kendini asla erişemeyeceğin aşkın

Tanrılarla cezalandırıyorsun ve

bunların biricik işlevi de 

bu cezalandırmayı pekiştirmek oluyor.

Kendini yaratabileceğin şeylerle değil

yaratmaktan sakınabileceğin şeylerle tanımlıyorsun;

Sen, kendi kendinin inkarısın; 

yanıtsız bırakılan değil

sorulmamış olanı da sormaya da yetkin.

Fakat sorulmamışı sormaya yeltendiğinde

ya derhal susturulacak

ya da zaten oraya ait olmadığın

toplumun kıyılarına sürüleceksin

sadece elma yedikleri için

 kovulanların cezasını çekmek gibi saçma...

o halde

en büyük ve

ilk sorusunu soracaksın bugün, yarın,

ya da ne kadar gerekiyorsa;

''kimsin sen?''

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

 Herhangi bir

'ben' olmadığı

fikriyle uyanacaksın yine

bir bahar sabahı ve

fark edeceksin; 

'bir ben yok ve hatta olmayan bu ben

kendinden dahi yoksun'

derecede yalnız...

Bir davetiye yazacaksın sonra,

bir zaman yolcusu için ama...

Heyecanla çıkaracaksın

yaldızlı eski kağıtlarını ve

yapıştırıp süsleyip

bir başlık yazacaksın

en şık el yazısıyla;

''Eğer Varsam Lütfen Beni Ziyaret Ediniz...''

Bir zaman yolcusu için olacak davetiye ve

telefonundan akıl edip,

bulunduğun yerin enlem boylam

ne gerekiyorsa ekleyeceksin

adres kısmına ki

bulabilsin seni değişen dünyasında... 

Zira

yeterince dayanıklı olursa

davetiyen ve

zaman yolculuğu bulunursa  bir gün 

Einstein'in 'mümkün!' dediği

ve şansına ulaşabilirse davetiyen

bu insanlardan anlayışlı birine sağ salim,

gelip

seni ziyaret etsin diye... 

En sağlamı

ve uzun yıllar dayanacak olmasından elbet 

Joyce 'un Ulysses'i içine yerleştiriyorsun 

onu tam olarak beklediğin günü ve

davetiyeni yazdıktan bir saat sonra,

hava kararırken gelebilmesi için

akşam yemeğine...

Sonra telaşla,

ağırlamak için en iyi şekilde onu,

birer kadeh de gül şarabı dolduruyorsun, 

 gözün saatte...
Halının üzerinden

bir martı gölgesi geçiyor sessiz ve

suskunluğun en derin kuyularından

bir güvercin iç çekiyor

zamansız bir yağmur

kokusuyla dolarken odana... 

Heyecan içindeki küçük ev

teselli vermeye çalışırken sana

seninle birlikte atıyor 'sakin ol' diyen nabzı usulca.
Ve yağmur

camından aşağıya

erimiş gümüş tanecikleri gibi akarken

nihayet kapın çalıyor tam üç kere...
Tıpkı senin çaldığın gibi,

bir uzun iki kısa...