Yaşamak  Bayramdır...

(Can Yücel)

Nefes almak bayramdır mesela;

günün birinde soluksuz kalınca anlar insan...

Görmenin nasıl bir bayram olduğunu karanlık öğretir;

sevmeninkini yalnızlık...

Sızlamayan her organ, hele de burun direği bayramdır.

Bayramdır, elden ayaktan düşmemek,

zihinden önce bedeni kaybetmemek,

kurda kuşa yem olmayıp

"çok şükür bugünü de gördük" diyebilmek...

Sevdiklerinle geçen her gün bayramdır.

Yoğun bakımda sancılı geceyi ya da

kangren olmuş bir ilişkiyi bitirmek de öyle...

En acıktığın anda

dumanı tüten bir somunun köşesini bölmek,

korktuğunda güvendiğine sarılabilmek,

dara düştüğünde dost kapısını çalabilmek bayramdır

Bir sürpriz paketinden çıkan hediye,

tatlı bir şekerlemede üstüne serilen battaniye,

saçlarını müşfik bir sevgiyle

okşayan anne bayramdır.

"Ona güvenmiştim, yanılmamışım" sözü bayramdır.

Hiç aldatmamış, aldanmamış olmak bayram...

Yeni eve asılan basma perdeler,

alın teriyle kazanılmış ilk rızkın konduğu çerçeveler,

yüklü bir borcun son

taksiti ödenirken sıkılan eller bayramdır.

Evde yalnızlığı noktalayan insan nefesi,

akşam kapıda karşılayan yavuklu busesi,

sevdalı bir elin tende gezmesi,

nice adağın ardından çınlayan çocuk sesi bayramdır.

Alnı açık yaşlanmak bayramdır;

ulu bir çınar gibi ayakta ölebilmek bayram..

Bunların kadrini bilirseniz,

kıymet bilmeyi öğrenirseniz her gününüz bayram olur.

Meraklanmayın, öyledir diye size deli demezler.

Deseler de böyle delilik,

bayram artığı günlerdeki nankör akıllılıktan evladır.

Her gününüz bayram olsun..!''

ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM

Eğri büğrü,

karanlık sokaklardan geçerken dönmek için evine,

gök, dar sokaklarda yükselen binalar arasından

gürleyecek doğurduğu toprağa... 

Uzak tepeler şimşeklerle aydınlanıp

yoluna titreyen çınar ağaçları serdiğinde

bir idam sehpası yada kan sebebiyle paslanmış

sinsi bir giyotinin alt basamağında iki büklüm oturmuş, yüzünü dizlerine gömmüş,

yere kadar uzun darmadağın saçlarından

yağmurlar süzülen Sen'i göreceksin aniden...
Boğazına bağladığı

ejderha dersinden dokunmuş narin örtünün

neyi sakladığını anlayacaksın inceden kan sızarken 

ve en kötüsü olacak kaldırması gözlerini gözlerine...
Hızla kaçarken kendin olanın yürek yankılarından

bastığın çamurlu su 

seni aksedecek aslında kaçamadığın.
Sığındığın,

altından küreklerle kazdıkları bir karınca yuvasında,

çokluk yanına aldığın

Schopenhauer 'in kitabını çıkaracaksın göğsünü yarıp

sakız ve yeşil ruhunun hemen yanındaki... 

Ve rastgele bir sayfa açıp fal açar gibi, 

tüm sevimliliğiyle sana sırnaşan

mavi yapraklı bir unutma beni çiçeğine okuyacaksın

sana okuduğum bir ninni gibi ve anlamak için durumunu...
"Geride bıraktığımız yaşam yoluna dönüp baktık mı,

hele gözlerimizi,

attığımız mutsuz adımlara

ve bunların sonuçlarına çevirdik mi,

falan şeyi nasıl yapıp filan şeyi savsakladığımıza

çokluk akıl erdiremeyiz,

sanki yabancı bir güç

adımlarımızı yönetmiş gibi gelir bize... "

Kitabı kapatıp, örtünce üzerini minik çiçeğin

gürleyerek yerlere yayılan gümüş aynadaki aksinle

ve aynı adımlarla, ölüme yürüyeceksin

onun saçlarından kan

seninkinden masmavi şarkılar söyleyen

pembe elmastan bir yağmur damlası süzülürken...

ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM

Çoğu zaman zihnin;

farklı kişiliklere sahipmişçesine çelişik düşünce

ve ruh halleri tarafından işgal edilecek

ve bu farklı haller öyle bir iç akışkanlığı içinde,

en derininde var olacak ki,

kimi kez doğa üstü güçleri suçlamadan

kendini, 'kendin gibi' hisettmediğini söyleyeceksin... 

Gözlerin odada sıkışmış düşmanca boşluğa dikilecek

ve içinde önemli bir şeyi unutmuş

ya da yapmamış olduğuna dair

o tanıdık ve ezici suçluluk...
Öyle ki içinde:

o her zamanki anlamlandıramadığın

'sanki yapacak bir işin varmış' telaşı...

Oysa tek bir kez, sana dayatılan

çürümüş ve kokuşmuş ahlak, gelenek ya da

sadece giysilerinden sıyrıldığında

içinde bulacağını sandığın ateşler içindeki şeytan,

sadece bağlarından nihayet kurtulmuş o kız çocuğunun 

gök yüzüne bağlandığı  ipleri kül edecek...

Ve sen,  

yaşamın sert köşelerine çarpıp duran,

harcadığın tüm o zamanların

aslında seni harcadığını fark etmeyerek yine,

aynı sabaha varacağın aynı uykuya dalacaksın,

seni çocuk gibi sevindirecek

pembe bir şekerle kaplı zehir gibi...
Yalnız sıkıcı insanların canlarının sıkıldığını fark ettiğin

o sabah anlayacaksın ki, gerçek soru; 

'ölümden sonra yaşamın olup olmadığı' değil,

'ölümden önce gerçekten hayatta mıydın?' olacak...

ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM

Her şeyin yabancı,

uzak, güzel ve fazlasıyla anlamsız göründüğü,

okul kitapları ya da Kartpostallardan çıkmış

manzaralara benzediği günlerin olacak...

Daha önce bir kez gördüğünü anımsar gibi olduğun

ama gerçekte senle hiç bir ilgisi olmayan manzaralar... 

Tüm o geçmiş günlerin,

olağanüstü güzellikte bir kuş gibi eline düşecek,

ölü bir kuş gibi ve sadece tatlı bir düş.

Üfleyerek, özlediğin,

ve kanatlarındaki tüyleri kabartmaya çalıştığın

tıpkı yine uçacakmış gibi,

ama yaşamayan, gözünü açamayan,

elinden bir kurşun gibi düşecek,

neşe, ışıltı ve ne de sevinç doldurmayan içini artık... 

Sürmeyecek elbet sürmesi mümkün olmayan

ve ne neşe ne de tüm hüzün hikayelerin gibi. 

derken hava ya da güneş ışığında

baharatımsı, güçlü bir tat alacaksın

daha çok solumak isteyeceğin...

Ehlileştirilmiş kestane ağaçlarına ait

altın yapraklar üzerinde yürürken,

cır cır böceklerinin dans ettiği,

ılık bir gecenin koynundan içeri,

tıpkı bir su gibi coşkuyla bırakacaksın kendini

ve tam da o gün fark edeceksin ilkin bir kıyıda; 

ve kıyıya vurmadıkları sürece balıkların

su içinde olduklarının farkında bile olmadıklarını...

Ve ağır ağır 

öldüğünü göreceksin; 

kendi bulunan hiç bir istasyondan yolculuklara çıkmayan, müzik dinlemeyen 

okumayan, bir hayvanın tüylerine hiç dokunmamış ve

gönlünde incelik bulundurmayan

ve riske girmemiş, hiç aşık olmamışların...

ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM...

Bitimsiz bir yeşillik içinde yol alan bir trenin

birkaç yolculuk kompratımanında olacaksın bir gün...

Vagonun tekerlekleri hızla sürtünürken raya

gür ve çirkin sesiyle derin,

derin bir sessizlik,

raylardan gelen tıkırtı

ve camdan görünen manzarayı,

camda görünen aksinle bakışarak düşüneceksin,

kitabını okumaya ara vermiş,

bakışların doğada...

Düşüncelerin kaybetse de güçlerini 

bir manzara canlandıracak her sefer onları yine.

Müzik gibi olacak yani, müzik ve manzara.

Sürekli iş gören, telaşlanan, mızmızlanan aklını

ve onun herşeyde bir kusur arayan ve bulan kısmını,

özellikle dinlemeyi bırakacaksın nihayet...
Moralin bozuk olacak belki

ve en moral bozucu felsefeci Schopenhauer okuyup

daha iyi hissettiğini fark edeceksin kendini...
Zira böyledir hayat :

huzurluyken

hüzünlü tablolar yansıtacak hüznünü bir ayna gibi,

ama ışığın çoğunu da kırıp zayıflatarak

ve üzgün olduğunda üzgün kitaplar

teselli verecek sana daha çok.

Sarılacak, sevecek kimsen olmadığında ise

yalnızlık kokan ve kimsenin uğramadığı, yıkık, virane parklara düşecek yolun farkında olmadan...
Yine de...

Sırf salıncaktan düştüğün için

tüm parklara küsmediğini hatırlayacaksın

usul usul salınırken...

ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM...

Dürüstsen ve dünyaya açık,

fazlasıyla aşık olacaksın demektir...

Ve gerçekten seviyorsan artık tüm kalbinle O gün;

mutsuzluğa hazırsın demektir... 

Olan olur da, uyarsa kadere madde,

unutmak için zorlayacaksın kendi kendini tüm benliğinle.

O zaman usul usul yap bunu;

zira aklının tez öldürdüklerini yürek,

özellikle de sırt üstü bakarken tavana bir gece vakti zamansız; diriltecek onu gitmemiş gibi...
Onu sevip nefret etmen

artık bir işe yaramayacak anlayacağın:

ikisi de ona hizmet edecek bir hain gibi.

Sevdiğin sürece kalbinden,

nefretin boyu aklından gitmeyecek bir arpa boyu... 

O yüzden tavsiyem sana

gez gönlünün alabildiğince

rüzgarda sürüklenen bir gül yaprağı gibi

ve gerçek bir aşk hikayesi yaşa eğer şanslıysan

ve mutlu ol.

Ama kendine sakla tüm bunları söze dökmeden.

Zira öğreneceksin büyüdüğünde gün be gün;

insanlar güzel şeyleri hep mahvedecekler...

ÖLÜMDEN ÖNCEKİ YAŞAM...

   Tüm acılar sonunda ödüllendirilir...

  Yani bir ağacın, bir kiraz ağacının örneğin; kıvrılarak kabuğuna tutunması gibi sarıl onlara...

YALNIZ VE SEN

      'Nereden Nereye'nin, Neresinde olduğunu dahi bilmiyor iken, senden istegim; şimdiye göm mezarını ki kalan kısımda görmekten korktuğun uzak olsun gözlerinden..

SEN VE YALNIZ

   Milyon sene evvel doğup, yok olan bir yıldızın kalbinde işlendi tüm zerrelerin ve onlar, sen ve hiçlik harici tüm varlığı kusarken 'bir, evet yalnız 'bir tek' yarattılar sen denilenden...
   Zamanın yok olacağı bir başka büyük patlama anına kadar da olmayacak bir eşin...
   Ruhun ise, benim bildiğim yine; tin denilen ve karanlığı bir an için yırtan bir Yıldırım gibi ışıdı yine o gün damarlarında.            

Maddeden değildi onun varlığı, 

   Ve yalnız hikayelerden vücut buldu tüm atomları...