DİNLE KÜÇÜK KIZ...

Yalnızsın

ve uyuduğun tüm geceleri yine de,

yaşanmamış sayıyorsun,

zira gece demek senin için

uykusuz geçen
gecelerindir... 

Yalnızlık,

'düşündüklerinin

kafanın duvarlarına çarpıp

tekrar içeride kalmasıdır' der

Sartre...

Yalnız bir kadın gibi yürümeyi,

amaçsızca dolaşmayı,

sürtmeyi,

bakmadan görmeyi,

görmeden bakmayı öğreniyorsun bu sayede...

Bir film izliyorsun örneğin;

Taksi Şoförü'nün şöyle dediği:

“Yalnızlık

beni tüm yaşamım boyunca takip etti.

Her yerde.

Barlarda,

arabalarda,

kaldırımlarda,

mağazalarda…

Her yerde. Kaçış yok.

Ben Tanrı’nın yalnız adamıyım...”

Saydamlığı,

hareketsizliği,

varolmayışı öğreniyorsun yalnızlıkta.

Bir gölge olmayı hatta

ve insanlara

sanki hepsi birer
taşlaşmış ağaçlarmış gibi bakmayı... 

Foucault'u hatırlıyorsun

sonra neyse ki.

Şöyle diyor,

aynada üzgün görüp seni;

“Eğer kişi yalnız olmayı beceremiyorsa,

başkalarıyla

bir arada olmayı da

beceremez...”

velhasıl

anlıyorsun ki;

Yalnızlığımızın kalitesi,

gelecekteki

muhtemel birlikteliğimizin de

kalitesini gösteriyor...

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

Pazarları dükkan kapalı olmakla birlikte reklam yapmaya bir engel değil bu
;)

*****

OSCAR TÖREN...

HERHANGİ BİR SF...

FINDIK...

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

Pazarları dükkan kapalı olmakla birlikte reklam yapmaya bir engel değil bu
;)

*****

OSCAR TÖREN...

HERHANGİ BİR SF...

 FINDIK...

*teknik bir arıza, iki gün aynı oldu :/

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

Yaşamın boyu

bilinçli ya da bilinçsiz

pek çok seçim yapacaksın
seni sen yapan...

İşte tam olarak bu seçimleri yaptığın

karar alma anlarına

uzak doğulular YaNo derler

ki bu anlar

senin büyüme ve gelişme evrelerinin

salındığı koza anlarıdır...

bundan sonraki hayatının kontrolünü

ele geçirmenin anahtarı,

şu andan itibaren

sonuçlara ilişkin farkındalık dolu bir kavrayışla

seçimler yapmandır aslında... 

Demek istediğim

gün boyu karar verme durumunda kalacağın

önemli ya da

basit görünen YaNo anlarına

dikkat etmendir...

Bu anları fark etmeyi öğrenmen

ve bu alışkanlığı edinmen

bundan sonraki hayatında

mucizevi değişikliklere yol açacaktır, 

bu kadar basit...

Velhasıl mucizeye yol açacak egzersiz şudur;

*YaNo anlarını artık

fark etmeye çalış...

*Bir YaNo anıyla karşılaştığın her durumda yavaşla.

Seçimine ilişkin açık bir kavrayış edinmeye çalış...

*Ruhuna en uygun seçenekleri belirle...

*bu basit seçim kararının bir saat,

bir ay ya da bir yıl sonra

hayatın üzerindeki etkilerini düşün...

*Seçimini yap ve seçimine sadık kal...

   En ödüllendirici,

uzun vadede en çok fayda sağlayacak

tercihi seçmeyi artık öğrenmelisin.

Hayatının kontrolünü ele geçirmenin temel yolu

sonuçlarının bilincinde olduğun

kararlar vermen  ve

yarınki sen üzerinde

olumlu etki yaratacak seçimler yapmandır...

   Basit de görünse öyle kararlar al ki

bu andan itibaren; 

gelecekteki sen,

geçmişe dönüp baktığında

şimdiki sana müteşekkir olsun...

Fakat bir tek

Aşk konusunda

yanIış seçimden söz etmek hataIıdır,

zira seçim varsa eğer emin ol

o yanIış karardır...

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

Hayatı,

sadece

hiçliğin mutlu sessizliğini bozan

bir talihsizlik olarak

düşünebilirsin... 

Ne kadar okusan

ve düşünsen de

sırf bu yüzden,

içinde hep boş bir yer kalır,

tanımlanmamış

ve anlatılmamış bir dünyanın

tedirgin rüzgarlarının 

içine doluşup

sığamadığı bir boşluk... 

Velhasıl mutsuzluğun

içine sızdığı deliktir bu.

 Ve mutsuzluk

üzerine atılmaz insanın,

üstüne çullanmaz ya da; 

sinsice sızar

ve tatlılıkla sokulur koynuna

küçük,

sevimli,

üzerinde kalp desenleri bulunan 

sarı bir yılan gibi...

Sevmek de

derman olmaz anlayacağın;

Birini sevmek,

onu çok iyi tanımıyorsan eğer

mümkündür sadece...

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

En iyisi

Ay'ın bir köşesine kurulup

izlemek onları ve 

tüm bu kalabalığın

uğuldayan karasinek yığınları

olduğunu görebilmek rahatça; 

dalaşan, dolaplar çeviren,

çalan, sorumsuzca üreyen 

ve yaşlanıp ölen... 

Velhasıl doğmak

başlı başına bir mutsuzluktur,

yaşadığı sürece insanı

bu mutsuzlukla boğan... 

En garibi ise bu mutsuzluğu

bir tek ölümün 

kesip atabilmesi... 

Velhasıl içi insanlarla dolu

büyük evler göreceksin yaşamın boyu,

yine de odanda ve 

bir başına olmak,

Ay yüzeyinde hatta,

 ve bir evde yalnız yaşayabilmek,

yaşamın en kıymetli yanı olacak,

daha doğrusu:

Kimi zaman yalnız kalabilmek

mutluluğun ilk koşulu..

Aslında hiçbir zaman

büsbütün yalnız da değilsindir bu dünyada.

En dibe vurduğunda,

bir çocuğu,

bir genç kızı ve

zamanla olgun bir kadını,

yani kendinin hallerini bulacaksın yanında

endişelenme...

Ve inanma sen onlara...

zira

sevmek,

insanı yalnızlaştırıyor...

Sonra

herkes kalkıp gidiyor,

geriye eşya kalıyor,

bir de

dokunulur derecede soğuk

bir boşluk...

DİNLE KÜÇÜK KIZ...

KİTABIN GİRİŞ BÖLÜMÜNDEN...




HERHANGİ BİR BÖLÜM...



KİŞİSEL GELİŞİM/ PSİKOLOJİ...


KİTAPÇIYA O HALDE...